Święta…

Życzę Wam i Waszym najbliższym spokojnych, rodzinnych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia, momentów refleksji, zapomnienia i odpoczynku. Aby czas, który przed nami, w miejsce pędu za maksymalnym wykorzystaniem każdej minuty, dał poczucie wartości chwili tu i teraz. 

Życzę Wam również nieprzebranego zapasu pozytywnej energii, codziennych uśmiechów i wiary w ludzi. A przede wszystkim sukcesów w tym, co daje Wam szczęście.

Reklamy

Kiedy partner nie chce uznać ojcostwa dziecka

Kiedy partner nie chce uznać ojcostwa dziecka

Przyjście na świat dziecka jest jednym z najważniejszych zdarzeń w życiu każdego człowieka. Wydarzenie to często przewraca rodzicom świat do góry nogami. Co jednak zrobić, jeśli nasz partner nie podziela naszego entuzjazmu z przyjścia na świat potomka, a nawet z różnych powodów zaprzecza swojemu ojcostwu i wzbrania się z uznaniem dziecka za swoje?

Prawnie mamy możliwość dochodzenia ojcostwa przed sądem. Polski ustawodawca przewidział bowiem możliwość przymusowego środka uznania ojcostwa jakim jest wyrok sądowy.

Dlaczego uznanie ojcostwa jest tak ważne?

Ponieważ związane są z nim konkretne uprawnienia dla dziecka jak np. możliwość noszenia nazwiska ojca czy też możliwość ubiegania się o alimenty na jego utrzymanie.

Sprawy z zakresu ustalenia ojcostwa rozpatrywane są przez sądy rejonowe w postępowaniu odrębnym (art. 453 – 458 kpc). Równocześnie z ustaleniem ojcostwa można dochodzić związanych z tym faktem roszczeń majątkowych, np. roszczeń alimentacyjnych. Zgodnie z przeważającym poglądem powództwo o uznanie dziecka można wytoczyć po jego urodzeniu.

Zgodnie z art. 84 kro sądowego ustalenia ojcostwa może żądać dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec dziecka. Jednakże matka ani domniemany ojciec nie mogą wystąpić z takim żądaniem po śmierci dziecka lub po osiągnięciu przez nie pełnoletności. Dziecko albo matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko domniemanemu ojcu, a gdy ten nie żyje – przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy. W sytuacji, kiedy pozwany mężczyzna zmarł w toku postępowania, ulega ono zawieszeniu do momentu wyznaczenia przez sąd kuratora, który wstępuje do sprawy w miejsce zmarłego – art. 456 § 1 kpc. Natomiast istnieje też możliwość, kiedy to domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko dziecku i matce, a gdy matka nie żyje – przeciwko dziecku. W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa, ustalenia mogą dochodzić jego zstępni. Ponadto zgodnie z art. 86 kro powództwo o ustalenie lub zaprzeczenie ojcostwa oraz o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa może wytoczyć także prokurator, jeżeli wymaga tego dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego. Wytoczenie powództwa o zaprzeczenie ojcostwa oraz o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa nie jest dopuszczalne po śmierci dziecka. Jeżeli uznanie ojcostwa nastąpiło po śmierci dziecka, prokurator może wytoczyć powództwo o ustalenie bezskuteczności uznania.

Zgodnie z art. 85 kro domniemywa się, że ojcem dziecka jest ten, kto obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się dziecka, albo ten, kto był dawcą komórki rozrodczej w przypadku dziecka urodzonego w wyniku dawstwa partnerskiego w procedurze medycznie wspomaganej prokreacji. Okoliczność, że matka w tym okresie obcowała także z innym mężczyzną, może być podstawą do obalenia domniemania tylko wtedy, gdy z okoliczności wynika, że ojcostwo innego mężczyzny jest bardziej prawdopodobne. Praktycznie wystarcza uwiarygodnienie, że mężczyzna w okresie tym współżył z kobietą. Z kolei na pozwanym spoczywa ciężar dowodu, wskazujący, że nie zaistniały okoliczności umożliwiające zastosowanie mniejszego domniemania w stosunku do niego.

Jeżeli interesują Was szczegóły związane z ustaleniem ojcostwa, piszcie.

Uprowadzenie dziecka przez jednego z rodziców w świetle Konwencji Haskiej

uprowadzenie

Współczesny świat stał się wielką globalną wioską gdzie każdy człowiek może się swobodnie przemieszczać. Zmieniając miejsce pobytu często układamy sobie w nowym kraju życie na nowo. Bierzemy ślub zakładamy rodzinę i dopóki relacje między małżonkami są poprawne, dopóty nie widzimy powodu dla którego mielibyśmy wychowywać nasze pociechy w ojczystym kraju. Sytuacja zmienia się diametralnie, kiedy dochodzi do poważnych konfliktów w związku. Wtedy wiele kobiet pozbawionych na emigracji bliskości i wsparcia najbliższych decyduje się na powrót do Polski wraz z dziećmi urodzonymi i wychowywanymi dotychczas w innym kraju. Licząc na wsparcie bliskich zapominają często tym jak ważne jest uregulowanie kwestii związanych z opieką nad dziećmi i ich miejscem pobytu na gruncie prawa dotychczasowego państwa w którym przebywały. Bo w końcu dlaczego nie mogę sama zadecydować o tym gdzie zamieszka moje dziecko? Pamiętaj jednak, że dziecko nie jest wyłącznie Twoje.

Zgodnie z art. 3 Konwencji haskiej uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka będzie uznane za bezprawne, jeżeli nastąpiło naruszenie prawa do opieki przyznanego określonej osobie, instytucji lub innej organizacji, wykonywanego wspólnie lub indywidualnie, na mocy ustawodawstwa państwa, w którym dziecko miało miejsce stałego pobytu bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem, oraz w chwili uprowadzenia lub zatrzymania prawa te były skutecznie wykonywane wspólnie lub indywidualnie albo byłyby tak wykonywane, gdyby nie nastąpiło uprowadzenie lub zatrzymanie. Aby mówić o bezprawnym uprowadzeniu musi dojść do przemieszczenia dziecka z jednego państwa będącego stroną konwencji na terytorium drugiego państwa, które również jest stroną konwencji. Musi do tego dojść bez zgody osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.

Aby mówić o bezprawności uprowadzenia zgodnie z art. 3 zd 1 należy mieć na uwadze, że muszą tu zostać spełnione łącznie dwie przesłanki. Mianowicie:

  1. naruszenie prawa do opieki przyznanego określonej osobie, instytucji lub innej organizacji, wykonywanego wspólnie lub indywidualnie, na mocy ustawodawstwa państwa, w którym dziecko miało miejsce stałego pobytu bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem;
  2. skuteczne wykonywanie tego prawa w chwili uprowadzenia albo ustalenie, że prawo to byłoby tak wykonywane, gdyby do uprowadzenia nie doszło.

Powyższe przesłanki spełnione zostać powinny łącznie aby można było mówić o bezprawności.

Prawo do opieki wynika z :

  1. prawa obowiązującego w państwie stałego pobytu dziecka;
  2. orzeczenia sądowego lub administracyjnego;
  3. ugody zawartej zgodnie z przepisami państwa stałego pobytu dziecka, mającej w jego świetle moc prawną.

Musimy jednak pamiętać, iż wykonywanie opieki jest tutaj rozpatrywane w aspekcie czysto faktycznym i odnosi się do troszczenia się o dziecko.
Przesłanki pozytywne i negatywne wydania dziecka do kraju jego dotychczasowego pobytu reguluje art. 12, art. 13 oraz art. 20 Konwencji.
Zgodnie z art. 12 zd.1 Konwencji sąd zasądza niezwłoczne wydanie dziecka w jeżeli:

  1. ustalenia sądu potwierdzą, ze doszło do bezprawnego uprowadzenia dziecka;
  2. zdarzenie miało miejsce po wejściu w życie Konwencji pomiędzy zainteresowanymi państwami;
  3. dziecko nadal przebywa na terytorium państwa gdzie toczy się postępowanie w sprawie o jego powrót;
  4. nie ukończyło ono 16 lat w chwili wydania orzekania.

Roczny termin należy w tym przypadku liczyć od chwili kiedy dziecko przekroczyło granicę państwa w którym miało stały pobyt. Wniosek o powrót dziecka powinien wpłynąć przed upływem roku do sądu lub organu administracyjnego. Sąd może jednak oddalić taki wniosek jeżeli zaistnieją przesłanki negatywne wynikające z art. 13 zd. 1 lub 2 albo art. 20 Konwencji.
Zgodnie z art. 12 zd. 2 in principio powrót dziecka może zostać nakazany także po roku, pod warunkiem, że osoba sprzeciwiająca się powrotowi dziecka do kraju dotychczasowego pobytu nie wykaże, że przystosowało się ono do nowych warunków.

Co powinnyśmy jednak zrobić jeżeli chcemy aby do wydania dziecka nie doszło do państwa jego stałego pobytu?

Otóż poza przypadkiem unormowanym w art.12 zd. 2 katalog przesłanek negatywnych zawiera art. 13 Konwencji. Zgodnie z nim do wydania dziecka nie może dojść jeżeli:

  1. wykazane zostanie, że osoba, instytucja lub organizacja opiekująca się dzieckiem faktycznie nie wykonywała prawa do opieki w czasie uprowadzenia lub zatrzymania albo zgodziła się lub później wyraziła zgodę na uprowadzenie lub zatrzymanie; w ty przypadku liczą się każde dowody.
  2. istnieje poważne ryzyko, że powrót dziecka naraziłby je na szkodę fizyczną lub psychiczną albo w jakikolwiek inny sposób postawiłby je w sytuacji nie do zniesienia.
  3. władza sądowa lub administracyjna może również odmówić zarządzenia powrotu dziecka, jeżeli stwierdzi, że dziecko sprzeciwia się powrotowi oraz że osiągnęło ono wiek i stopień dojrzałości, przy którym właściwe jest uwzględnienie jego opinii.

Przy ocenie okoliczności ww. władza sądowa lub administracyjna powinna brać pod uwagę informacje dotyczące sytuacji społecznej dziecka, dostarczone przez organ centralny lub inną właściwą władzę państwa miejsca stałego pobytu dziecka.

Ostatnią negatywną przesłankę kreuje art.20 Konwencji. Zgodnie z jego unormowaniem można odmówić zwrotu dziecka zgodnie z postanowieniami artykułu 12, jeżeli zwrot nie byłby dopuszczony w świetle podstawowych zasad państwa wezwanego, dotyczących ochrony praw człowieka i podstawowych wolności. Odnosi się to do standardów prawnych obowiązujących w państwie do którego dziecko miałoby powrócić.

Swoistą modyfikację przepisów Konwencji w odniesieniu do państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadza rozporządzenie Rady (WE) Nr 2201/2003 z 27.11.2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1347/2000 (Dz.Urz. UE Nr L Nr 338, s. 1–29). Regulacje odnoszące się do powrotu dziecka zawarte zostały w art. 11 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stosując art. 12 i 13 Konwencji należy umożliwić wysłuchanie dziecka podczas postępowania sądowego, chyba że uznaje się to za niewłaściwe ze względu na jego wiek lub poziom dojrzałości. Ponadto Sąd, do którego wniesiono wniosek o powrót dziecka, określony w ust. 1, działa bez zbędnej zwłoki w postępowaniu sądowym dotyczącym wniosku przy użyciu najszybszych procedur dostępnych w prawie krajowym.

Jednakże bez uszczerbku dla poprzedzającego akapitu, sąd wydaje orzeczenie nie później niż w ciągu sześciu tygodni od wniesienia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, których szczególne okoliczności uniemożliwiają dotrzymanie tego terminu. Sąd nie może odmówić powrotu dziecka na podstawie art.13b Konwencji haskiej z 1980 r., jeżeli ustalono, że zostały poczynione odpowiednie ustalenia w celu zabezpieczenia ochrony dziecka po jego powrocie. Sąd nie może odmówić powrotu dziecka, jeżeli osoba wnioskująca o powrót nie została wysłuchana.
I na koniec chcę Wam powiedzieć, iż w ostatnim czasie zapadło niezwykle interesujące orzeczenie polskiego Sądu Najwyższego dotyczące zmiany przez sąd prawomocnego postanowienia jeżeli wymaga tego dobro dziecka na mocy art. 577 kpc. Otóż w wyniku przeprowadzonej analizy SN doszedł do wniosku, że w sprawach z Konwencji haskiej dopuszczalne jest zastosowanie tego przepisu. Zasada dobra dziecka traktowana jest bowiem priorytetowo i stanowi wartość nadrzędną.

Pamiętajcie proszę o tym! Dobro Waszych dzieci jest najważniejsze.

Co Moje to Nasze, czyli jakie prawa majątkowe wchodzą w skład ustawowej własności majątkowej?

Co Moje to Nasze, czyli jakie prawa majątkowe wchodzą w skład ustawowej własności majątkowej

Niedługo wiosna… a wraz z nią uczucia w Nas kwitną 😊, zaczyna się też najlepszy czas na ślub i wesele. Jak każdego roku wiele młodych zakochanych par podejmie decyzję o wstąpieniu w związek małżeński, który wiele zmieni w ich dotychczasowym życiu. Nie oszukujmy się, że zawsze jest pięknie… Małżeństwo to też swoisty „układ majątkowy” na którym jedni wychodzą lepiej a inni gorzej… najczęściej w czasie rozwodu wychodzą lepiej  Ci, którzy mają lepszego prawnika 😊.

Większość par po ślubie pozostaje ze sobą w ustawowym ustroju majątkowym. Co to oznacza? Co się do niego zalicza? Aby pomóc tym mniej uświadomionym i tylko uczuciowym, dla których małżeństwo to tylko MIŁOŚĆ, postanowiłam dziś napisać o tym.

Zgodnie z art. 31§1 k.r.o. ustawowy ustrój majątkowy powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa i to z mocy samej ustawy. Zatem jak nie zrobicie przed ślubem NIC, czyli nie podpiszecie intercyzy to wchodzicie na drogę wspólności majątkowej. Dobrze by było coś o tym wiedzieć😊

Wspólność majątkowa obejmuje przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Zatem NASZE po ślubie są w szczególności:

  • pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków;
  • dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków;
  • środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków; 
  • kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

MOJE lub TWOJE (majątek osobisty) po ślubie są :

  • przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej; 
  • przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
  • prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
  • przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;
  • prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
  • przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
  • wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;
  • przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków; 
  • prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy; 
  • przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

A co z garnkami, patelniami i innymi sprzętami urządzenia domowego ?

Otóż przedmioty zwykłego urządzenia domowego służące do użytku obojga małżonków są objęte wspólnością ustawową także w wypadku, gdy zostały nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił. Zatem jak macie garnki odziedziczone po swojej babci, to są to wspólne garnki ! No chyba, że babcia inaczej postanowiła 😊

Pamiętajcie też, że każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

W czasie trwania małżeństwa jeżeli obowiązuje w nim ustrój wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Jeżeli chcecie wiedzieć więcej na temat Waszej wspólności lub macie wątpliwości co do Waszych prywatnych sytuacji majątkowych, piszcie do mnie w wiadomościach prywatnych.

Pogorszyła się twoja sytuacja materialna w wyniku rozwodu? Nie jesteś na przegranej pozycji, czyli alimenty dla współmałżonka.

Alimenty dla współmałżonka

Na początku małżeństwa najczęściej jest zawsze głęboka i wielka miłość. Piękny ślub i nadzieja na piękne, dostanie życie do końca Naszych dni. Niestety życie często weryfikuje te plany i marzenia i pisze swoje scenariusze. Często wzajemne nieporozumienia prowadzą nas do jedynej słusznej decyzji jaką jest rozwód, często jest tak, że decyzję za Nas podejmuje druga strona, z różnych powodów. W dobrej sytuacji są  małżonkowie, w miarę możliwości niezależni od siebie finansowo, ale co jeśli jest inaczej? Co ma np. zrobić kobieta, która całe niemal życie poświęciła rodzinie, mężowi, rozwojowi jego firmy a nie rozwojowi własnej kariery. Kobieta, która nie ma w perspektywie rozwodu już firmy męża, bo nagle okazuje się, że firma „stoi na niego”, nie ma żadnej nieruchomości, bo dom jest kupiony na firmę, nie ma też pracy ani kwalifikacji do pracy, bo przecież „nie musiała” pracować. Otóż prawo rodzinne znajduje z takiej sytuacji wyjście. Nie jest to jednak takie proste, bo trzeba spełnić szereg przesłanek aby nie zostać na „tak zwanym lodzie”.

Jeżeli nie zostałaś uznana za wyłącznie winną/ winnym rozkładu waszego małżeństwa i jesteś w niedostatku

Zgodnie z art. 60§1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego „małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od swojego rozwiedzionego współmałżonka dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym jego potrzebom oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym współmałżonka od którego tych środków utrzymania oczekuje. Pamiętajcie jednak, iż warunkiem otrzymania alimentów jest to, aby małżonek, który żąda tych środków utrzymania, znajdował się w niedostatku. Musi również wystąpić związek pomiędzy faktem jakim jest rozwód a faktem znalezienia się w niedostatku. Ponadto małżonek żądający alimentów nie może zostać uznany za wyłącznie winnego rozkładowi pożycia. O tym, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia, decyduje wyłącznie sentencja prawomocnego wyroku rozwodowego, nie można zatem, więc w procesie o alimenty powoływać się na winę współmałżonka, jeżeli nie przypisano mu winy w wyroku rozwodowym. Pamiętajcie o tym w procesie rozwodowym, jeżeli macie w nim szansę  ustalić winę drugiego małżonka to to zróbcie, bo potem będzie już za późno. Z chwilą prawomocnego orzeczenia rozwodu wygasa zatem definitywnie obowiązek alimentacyjny względem małżonka, który został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia. Natomiast obowiązek alimentacyjny istnieje między rozwiedzionymi małżonkami, jeżeli żaden z nich nie ponosi winy rozkładu pożycia bądź też jeżeli sąd zaniechał orzekania o winie, a także jeżeli orzeczono rozwód z winy obojga małżonków.

Jeżeli Twój mąż zostanie uznany za wyłącznie winnego, Ty jesteś niewinna a Twoja sytuacja materialna istotnie się pogorszyła

Inaczej ma się sytuacja, kiedy jeden małżonek jest niewinny a drugi wyłącznie winny Niewinny może otrzymać od swojego rozwiedzionego współmałżonka alimenty nawet jak nie jest w niedostatku. Zgodnie z art. 60§2 k.r.i.o jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Oczywiście obowiązek alimentacyjny nie ma za zadanie zapewnić małżonkowi niewinnemu  równej stopy życiowej  z rozwiedzionym współmałżonkiem.

Ocena, czy nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, zależy od porównania sytuacji, w jakiej niewinny małżonek znalazł się wskutek orzeczenia rozwodu, z sytuacją, w jakiej znajdowałby się, gdyby rozwodu nie orzeczono i gdyby pożycie małżonków funkcjonowało prawidłowo. Zatem drogie Panie przed rozwodem, jeżeli zamierzacie występować o alimenty zbierajcie nie tylko dowody na ewentualną winę męża ale zbierajcie też dowody wskazujące na dobrą sytuację materialną w czasie Waszego małżeństwa i wysokość stopy życiowej na jakiej funkcjonujecie.

W każdym z przypadków na początku ustala się czy małżonek dochodzący przed Sądem alimentów na swoją rzecz wykorzystuje w pełni swoje możliwości zarobkowe i majątkowe), zatem uprzedzam nie ma udawania przed Sądem niedostatku lub braku mocy na osiągniecie przychodów ( zresztą pamiętajcie, że Wy jako kobiety powinnyście dbać o to , żeby być niezależne w każdej płaszczyźnie życia, bo różnie może być !). Przy ocenie zasadności powództwa Sąd zobowiązany jest uwzględnić także wynikającą z art. 135 § 1 k.r.i.o. ogólną przesłankę możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego – zatem tego kto będzie płacił alimenty. Skutkiem bowiem orzeczenia alimentów na rzecz małżonka niewinnego nie może być sytuacja, w której nie zaspokojone zostaną co najmniej elementarne potrzeby małżonka zobowiązanego oraz ewentualnie jego nowej rodziny, w stosunku do której ma on również zobowiązania alimentacyjne. Rozwiedzionego małżonka nie można też obarczać alimentami na rzecz drugiego rozwiedzionego małżonka, w sytuacji, gdy obarczenie go takim obowiązkiem powodowałby stan niedostatku po jego stronie.

Termin wygaśnięcia alimentów

Obowiązek alimentacyjny wygasa, jeżeli rozwiedziony małżonek uznany za niewinnego rozkładu pożycia zawrze nowy związek małżeński. Zatem jak znajdziecie nowego męża alimenty się skończą.

Podobny skutek – alimentów nie będzie – wraz z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, jeżeli zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.

Pamiętajmy więc, że nawet w trudnej sytuacji nie jesteśmy bez wyjścia. Warto zawsze walczyć o swoje prawa i już w czasie procesu rozwodowego zabezpieczyć się dowodowo i prawidłowo formułować swoje żądania.

NOWY ROK – ZMIANY W PRAWIE DOTYCZĄCE RODZICÓW

nowy_rok

Początek Nowego Roku przynosi zawsze zmiany. Ja zapoznałam się z nowymi przepisami, które dotyczą rodziców i zebrałam je dla Was w jedną całość. Przeczytajcie drodzy rodzice czego nowego możecie spodziewać się w Nowym Roku. Przy okazji tego postu, życzę Wam nieprzebranego zapasu pozytywnej energii, codziennych uśmiechów i wiary w ludzi. A przede wszystkim sukcesów w tym, co daje Wam szczęście.

Zmiany w 500 +

Zmiany  w ustawie 500 + miały wyeliminować przypadki niezgodnego ze stanem faktycznym deklarowania przez rodziców samotnego wychowywania dziecka. Chodziło  o wyłączenie drugiego rodzica ze składu rodziny i jego dochodu. Osoba deklarująca samotne wychowywanie dziecka będzie miała wymóg ustalenia alimentów na rzecz dziecka od drugiego rodzica. Nowa regulacja weszła w życie 1 sierpnia 2017 roku. Obecnie przepis określa, kiedy nie przysługuje świadczenie wychowawcze. I tak :

Świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli:

1) dziecko pozostaje w związku małżeńskim;

2) dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej;

3) pełnoletnie dziecko ma ustalone prawo do świadczenia wychowawczego na własne dziecko;

4) członkowi rodziny przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

2. Świadczenie wychowawcze na dane dziecko nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało ustalone, na rzecz tego dziecka od jego rodzica, świadczenie alimentacyjne na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, chyba że:

1) drugie z rodziców dziecka nie żyje;

2) ojciec dziecka jest nieznany;

3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone;

4) sąd zobowiązał jedno z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka;

5) dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach.

Zmiany w zakresie ZUS.

Od stycznia 2018 r. mamy i ojcowie, którzy są przedsiębiorcami sumę należnych składek ZUS są zobowiązani przelewać na indywidualne konto ZUS. Każda wpłata będzie proporcjonalnie podzielona na wszystkie ubezpieczenia i fundusze. ZUS zrobi to na podstawie składek z Waszej ostatniej deklaracji rozliczeniowej.  I tu uwaga składki w pierwszej kolejności mają być przekazywane na pokrycie zaległości, jakie firma rodzica  ma wobec ZUS-u, co oznacza, że niektórzy przedsiębiorcy – rodzice przy zaległościach, mogą stracić prawo do różnego zasiłków ( zasiłek macierzyński).

Karta Dużej Rodziny

Od 1 stycznia 2018 r. Karta Dużej Rodziny dostępna jest w dwóch formach: tradycyjnej (tj. plastikowej) i elektronicznej (tj. na urządzeniach mobilnych).

Członek rodziny, zainteresowany „kartą elektroniczną” będzie musiał przedstawić swoje żądanie we wniosku o jej przyznanie. Rodzice, występujący w imieniu swoich dzieci będą musieli wskazać których członków rodziny dotyczy żądanie.

By doszło do wydania karty w wersji mobilnej, wnioskodawca musi podać: adres poczty elektronicznej i numer telefonu komórkowego każdego członka rodziny, który będzie  z niej korzystać.

Dotychczas z profitów wynikających z posiadania kart mogli korzystać jedynie ci rodzice, którzy wychowują co najmniej trójkę dzieci, w wieku do 18. lub 25. lat (jeśli dziecko wciąż się uczyło). Od 2018 r. z Karty Dużej Rodziny będą mogli korzystać wszyscy rodzice, posiadający 3 lub więcej dzieci, bez względu na ich wiek.

Zmiany w żłobkach – kluby dziecięce

1 stycznia 2018 r. wchodzi w życie znowelizowana ustawa żłobkowa. Dzięki niej, dzieci poniżej trzeciego roku życia mają łatwiej dostawać się do żłobków, ułatwi to powstawanie klubów dziecięcych, dla których zliberalizowano przepisy dotyczące ich tworzenia. W klubach dziecięcych nie może przebywać więcej niż 30 dzieci.

Zmiany, jak zmiany…. dopiero czas pokaże ile dobrego lub złego przyniosą dla rodziców. Piszcie w komentarzach o swoich przypadkach związanych ze zmianą przepisów.

JAK ZROBIĆ TAK ABY ROZWÓD Z OBCOKRAJOWCEM PRZEPROWADZIĆ W POLSCE ?

Rozwód z obcokrajowcem

Świat teraz jest otwarty, granice praktycznie już nie istnieją, zresztą… dla miłości one nigdy nie istniały…

Otaczająca Nas rzeczywistość sprawia, iż jest coraz większa ilość związków małżeńskich, które są zawierane z cudzoziemcami. I tym samym jest coraz większa liczba rozwodów z obywatelami innych krajów.

Rozwód to traumatyczne przeżycie dla par i każda ze stron chciała by, aby móc przeprowadzić go w miarę najbardziej znanym środowisku dla siebie, przy wsparciu rodziny i znajomych, którzy nierzadko są świadkami w procesie rozwodowym. Najczęściej nie wiemy jak to zrobić i  jaki Sąd będzie właściwy dla procesu rozwodowego. Jeżeli zapoznacie się z moim artykułem to nie będzie, to już dla Was zagadką.

Nasze polskie prawo wskazuje, iż można w Polsce rozwiązać małżeństwo z obcokrajowcem przez rozwód gdy:

– ostatnio oboje małżonkowie zamieszkiwali w Polsce, przy czym nie jest konieczne aby oboje małżonkowie zamieszkiwali wspólnie w jednym mieszkaniu, czy w jednym mieście

– jeden z małżonków nadal ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Polsce (podczas gdy drugi z małżonków wyjechał poza granice Polski)

– małżonek będący powodem (czyli tą osobą, która wnosi do sądu pozew o rozwód) co najmniej od roku, liczonego  bezpośrednio przed wniesieniem do sądu pozwu o rozwód, zamieszkuje w Polsce

– małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i co najmniej od sześciu miesięcy bezpośrednio złożeniem pozwu o rozwód zamieszkuje w Polsce

Jeżeli chodzi zatem o związki małżeńskie polsko- cudzoziemskie, które mieszkają w Polsce nie ma problemu aby rozwód odbywał się w Naszym kraju.

Problem może pojawić się jak małżeństwo przebywa za granicą a jeden z nich chce rozwieść się w Polsce. Wówczas na 6 m-c przed tym pomysłem musi się po prostu przeprowadzić z  zapisów ustawy wynika bowiem, że jeżeli nawet mieszkałaś/eś za granicą z mężem lub żoną przez cały okres trwania małżeństwa ale od sześciu miesięcy znów zamieszkujesz w Polsce to możesz złożyć pozew rozwodowy w polskim Sądzie.

Może zdarzyć się też tak, iż każdy małżonków wniesie pozew o rozwód, ale każdy zrobi to w swoim rodzinnym kraju wówczas pamiętajcie, iż najważniejsze jest w którym kraju jako pierwszym zostało wszczęte postępowanie w sprawie rozwodu. Jeżeli Sąd stwierdzi swoją właściwość do prowadzenia rozwodu, to postępowanie będzie toczyło się przed sądem tego kraju, w którym jako pierwszym zostało wszczęte postępowanie a w drugim Sądzie postępowanie zostanie umorzone.

Pamiętajmy też, że miejsce zamieszkania to nie miejsce zameldowania, to miejsce, w którym osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. I tu przy kwestionowaniu przez drugą stronę miejsca takiego zamieszkania na pewno dużą rolę odegrają ewentualni świadkowie, którzy mogliby potwierdzić fakt zamieszkiwania osoby składającej pozew.

W procesie rozwodowym, który toczy się w Naszym kraju, każda ze stron postępowania musi zostać wysłuchana, zarówno powód jak i pozwany musi stawić się przed Sądem  Jeżeli jednak zdarzy się Wam tak, iż małżonek przebywa za granicą, można złożyć wniosek lub on może złożyć wniosek aby został wysłuchany poza granicami polski przed właściwym zagranicznym sądem lub przed polskim konsulem w ramach tzw. pomocy prawnej.

Jak widać rozwód z cudzoziemcem przed polskim Sądem jest możliwy, tylko czasem trudno jest zrobić ten krok aby zacząć go przeprowadzać.